Barselona Özerk Üniversitesi ve IPHES-CERCA ekipleri, yüksek rakımlı dağlık bölgelerin tarih içindeki önemini yeniden değerlendiriyor. Katalan Pireneleri’nin en zorlu köşelerinden biri olan Cova 338 mağarası, M.Ö. 5.000’den M.S. 1.000 yılına kadar uzanan yaklaşık 4 bin yıllık kesintisiz insan yerleşimine ev sahipliği yaptı.
Kazı çalışmaları sırasında boz ayı dişleri ve deniz kabuğundan yapılmış kolyeler gibi tipik arkeolojik kalıntıların yanı sıra, mağaranın zemininde yaklaşık 200 adet gizemli yeşil taş parçası bulundu. Laboratuvar analizleri, bu taşların Bakır Çağı’nın en önemli ham maddelerinden biri olan malahit (bakır cevheri) olduğunu ortaya koydu.
Mağara içinde bulunan 23 ayrı ateş noktasında yapılan detaylı incelemeler, bu alanların sadece ısınma amaçlı kullanılmadığını gösterdi. Malahit parçaları üzerinde tespit edilen yüksek sıcaklık izleri, antik insanların burada bakır eritme işlemleri gerçekleştirdiğini kanıtlıyor. Mağaradaki diğer organik malzemelerin yanmamış olması, ateşin yalnızca metal üretimi için kontrollü ve teknik bir süreçte kullanıldığını işaret ediyor.
Geleneksel tarih yazımı, tarih öncesi insanların yüksek rakımlı mağaraları zorlu hava koşullarından korunmak amacıyla geçici sığınaklar olarak kullandığını savunuyordu. Ancak Cova 338’deki bulgular, bu toplulukların yüksek coğrafyalarda planlı bir ekonomik ve sanayi stratejisi izlediğini gösteriyor. Ulaşımın günümüzde bile oldukça güç olduğu bu nokta, elde edilen veriler doğrulandığında “Batı Avrupa’nın en eski bakır işleme tesislerinden biri” olarak kayıtlara geçebilir. Bu keşif, Pireneler’in tarih öncesi üretim ve ticaret ağlarının merkezinde yer aldığını gözler önüne seriyor.
